Alta Via 1 (deel 2)

Bijgewerkt op: 22 nov. 2021

Dit is het tweede verslag van onze huttentocht over de Alta Via nr 1. Het verslag van deel 1 vind je hier. Wij vertrekken ’s ochtends vroeg vanuit de Ucia dles Muntagnoles, een klein hotelletje op het Fanes plateau. De wandeling is vandaag 13 kilometer, met 1030m stijgen en 390m dalen. Wij zouden deze route in 5 a 6 uur kunnen lopen, maar onderweg is zoveel moois te zien dat wij er een paar uur langer over doen. Vanaf Ucia dles Muntagnoles lopen wij richting Ucia de Fanes en dan volgen wij de bordjes met route 11. Wij vertrekken als tweede, en al snel halen wij de eersten in. Dan lopen wij zonder andere mensen te zien over een mooie hoogvlakte, terwijl het ijs nog op de grassprietjes staat.

Na ongeveer 7 kilometer staat een bandje met een houten wegwijzer, hier slaan wij linksaf de berg op, route 20B richting Lago Lagazuoi. Wij klimmen vervolgens steil omhoog en komen aan bij een hele mooie pas, de Forcela di Lech, tussen twee hoge bergen door, met aan beide kanten een prachtig uitzicht.

We komen er als eerste aan, maar al snel wordt het drukker en dus lopen wij door, steil naar beneden, richting een mooi meertje. Bij dat meertje nemen wij een vrij lange lunchpauze en daarna lopen wij weer omhoog.

Wij zien onze volgende hut, Rifugio Lagazuoi, al liggen, maar het duurt toch nog twee uur voordat we er zijn. Deels omdat het zo steil omhoog gaat (route 20 en daarna route 401), maar ook deels omdat we onderweg allemaal spannende tunnels tegenkomen, waar we doorheen kunnen lopen en door kijkgaten naar de bergen kunnen kijken. Op deze berg hebben de Italianen en de Oostenrijkers in de eerste wereldoorlog gevochten om de grens, en deze tunnels waren er om de wacht te houden. In totaal is er 1100 meter aan tunnels! We zien ook kleine kamertjes, en we lezen over een soldaat die hier wel 19 maanden heeft gezeten! Indrukwekkend.

Boven bij de hut drinken wij een Aperol Spriz op het terras in de zon. En dan, als de laatste toeristen weg zijn, lopen wij nog een klein stukje naar de top van de berg. Lagazuoi, 2778 meter hoog. Terug in de hut even douchen en dan weer lekker aan tafel voor het eten. Weer een bord tagliatelle als voorgerecht, en dan een wiener schnitzel en spare ribs! We gan vandaag weer vroeg naar bed, morgen willen we de zonsopkomst kijken.


De volgende dag staat om kwart over 6 al de wekker, maar mijn vriend en ik zijn allebei al een tijdje wakker omdat we zo vroeg zijn gaan slapen. We lopen eerst een klein stukje naar beneden, omdat daar de mooie kleuren in de lucht goed te zien zijn. Daarna lopen we naar de top, maar daar komt de zon net achter een berg op. Het is heel mooi, maar wel koud! We hebben ongeveer alle kleren aan die we bij ons hebben.

Als we terug komen, kunnen we gelijk aanschuiven bij het ontbijt. Daarna spullen pakken en weer op weg. De wandeling is vandaag 12,1 kilometer, met 450m stijgen en 1150m dalen, looptijd ongeveer 6 uur. Het eerste stukje is hetzelfde pad als gisteren omhoog. Bij de eerste splitsing gaan we rechts, route 402 richting Passo Falzarego. Een lang stuk afdalen tot aan het begin van een kabelbaan (dit stukje kun je trouwens ook vanaf Rifugio Lagazuoi met de kabelbaan doen). Opeens staan we weer midden in de bewoonde wereld, met parkeerplaatsen en een drukke weg. Snel water halen en weer door, aan de andere kant van de weg de volgende berg op, route 424 richting Bai de Dones, en daarna route 440 richting Rifugio Nuvulau. De laatste lange klim van deze tocht.

Onderweg hebben we uitzicht op de 5 Torri, een groep van 5 toppen naast elkaar, en vervolgens lopen we langs een hele grote kudde schapen en geitjes. We lunchen met meegepikte crackers en chocopasta, en dan lopen we nog een stukje verder omhoog, waar de Rifugio Nuvulau ligt. Dit zou de hut met het mooiste uitzicht van de Dolomieten moeten zijn. Mooi is het zeker, maar ook erg druk en bewolkt, dus we gaan snel weer naar beneden. Dan gaat de zon weer schijnen en ziet alles er toch tien keer mooier uit. Dan de laatste afdaling naar onze hut. Vanaf Rifugio Nuvulau lopen wij naar beneden, voorbij Rifugio Averau, en dan slaan wij linksaf over route 452. We kunnen kiezen tussen een saai steenslagpad dat in de winter een piste is, of een klein bergpaadje die door een soort spleet gaat. We kiezen natuurlijk voor de laatste optie.

Daarna is het helaas toch nog een lang stuk over de saaie piste, en om 15:30 bestellen we een biertje in de laatste hut, Rifugio Fedare. Een hut aan de Passo Giau, een lange haarspeldweg die populair is bij wielrenners en motorrijders. Even uitrusten in de kamer, en dan weer aanschuiven voor het diner. We kunnen kiezen vanavond, en kiezen lekkere pasta’s als voorgerecht en een 'First World War gerecht' als hoofdgerecht. Een stuk huisgemaakte taart als toetje, heerlijk.


De volgende ochtend komt onze huttentocht ten einde. Vanuit deze hut kunnen wij gemakkelijk de bus nemen naar Cortina d'Ampezzo, waar onze auto staat. De bushalte is pal voor de hut. Wij nemen om 10:16 bus 004 die ons in 40 minuten naar het busstation van Cortina brengt. De Alta Via nr 1 gaat nog een stuk verder, wij hadden onze tocht gemakkelijk kunnen uitbreiden met nog 3 overnachtingen, maar voor ons is het genoeg. Wij hebben drie weken vakantie en willen in deze drie weken nog veel meer zien van Noord-Italië.

78 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven